رحمان بیات
اشاره ؛ آذرماه سال ۱۳۶۷ بود که برای نخستین بار، برگهی تبلیغاتیِ انتشار هفتهنامهی «پیام زنجان» را دیدم؛ نشریهای که قرار بود به صاحبامتیاز و مدیریت حضرت حجتالاسلام آقای مصطفی ناصری منتشر شود.
به همین دلیل، چنان شوقی برای انتشار «پیام» داشتم که هر چند روز یکبار به سبزهمیدان میرفتم و به کیوسک حاج صمد ـ که خدایش بیامرزد ـ سر میزدم تا ببینم آیا شمارهی جدید منتشر شده است یا نه.
با این توضیح که آن روزها نمیدانستم «پیام زنجان» روزی به بخشی از هویت مطبوعاتی من تبدیل خواهد شد.
آن زمان خبری از فضای مجازی نبود تا خبرها بهسرعت منتشر شوند و بهسادگی در دسترس مردم قرار گیرند. بنابراین، مردم در آن روزها برای هر چیزی در زندگی زحمت میکشیدند؛ حتی برای دسترسی به یک خبر درست که اغلب در مطبوعات منتشر میشد و باید برایش هزینه میکردند.
اینها را گفتم تا به این نکته برسم که زندگی در آن روزها حالوهوای دیگری داشت. انگار همان ترانهخوانی که میخواند: «خیابان صفا، کوچه مهر و وفا، پلاک هزار عشق…» بازتابی از فضای جامعهی آن روزها بود؛ روزگاری که مهر و محبت در زندگی فردی و اجتماعی، شهری و روستایی جریان داشت. از این منظر، حتی ترانههای خوانندگان آن دوران نیز صادقانهتر و نزدیکتر به واقعیتهای زندگی اجتماعی بود؛ چه رسد به کسانی که در مطبوعات زحمت میکشیدند تا خبر، گزارش و حتی مقالهی خود را مستند و مستدل چاپ کنند.
این یعنی اخلاق حرفه روزنامه نگاری پس در یک کلمه میتوان گفت که زندگی در آن روزها از هر جهت اخلاق مندتر و دوستداشتنیتر از امروز بود.
برای آنکه از موضوع اصلی این یادداشت دور نشویم، بازمیگردم به بهانهی نگارش این یاداشت که آغاز فعالیت «پایگاه خبری پیام زنجان» میباشد.
با توجه به آشنایی نسبی که نزدیک به سیوپنج سال با برادران ناصری داشتهام، باید اذعان کنم که یکی از ویژگیهای بارز حضرت آقای ناصری و جناب آقای یوسف ناصری، اخلاق اعتدالی و میانهروی در زندگی فردی و فعالیتهای سیاسی و مطبوعاتیشان بوده است. نمونهی روشن این ادعا، انتشار بیش از هزار شمارهی کاغذی «پیام» است که هرگز از مسیر انصاف و اعتدال خارج نشد.
ویژگی ارزشمند دیگر ایشان در مدیریت هفتهنامه این بود که حتی در زمانی که جبههبندیهای «اصولگرایی» و «اصلاحطلبی» شکل گرفت، با وجود آنکه «پیام زنجان» در سمت جبههی اصلاحطلبان قرار داشت، اما صراط مستقیم و مردمیِ و مستقل خود را گم نکرد.
اگر امروز میبینیم که مردم از مطبوعات و رسانههای داخلی رویگردان شدهاند، یکی از علتهای آن (البته نه همهی علتها) این است که برخی رسانهها نتوانستند استقلال و مردمیبودن خود را حفظ کنند.
حال در چنین شرایط و پیشینهای، با خوشحالی مطلع شدم که نسخهی الکترونیکی و پایگاه خبری «پیام زنجان» آغاز به فعالیت نموده است. وظیفهی خود دانستم که ضمن تبریک، این چند خط را به پاس یک عمر همنشینی و همکاری تقدیم ایشان کنم.
همچنین به خود و دیگران یادآوری نمایم که بسیاری از کسانی که امروز در دنیای سیاست و رسانهی استان زنجان به جایگاه و نوایی رسیدهاند و اکنون از درخت موفقیت خود میوه میچینند، باید به خاطر داشته باشند که هستهی اولیهی این درخت در زمین «پیام زنجان» کاشته و پرورش یافت و سپس به جاهای دیگر منتقل شد. بهویژه بسیاری از نسل قدیم مطبوعات زنجان، الفبای روزنامهنگاری خود را در همین هفتهنامه آموختند؛ پس سزاوار است که «نمکخورده و نمکدانشکن» نباشیم.
اکنون وقت آن است که «پیام زنجان» نه تنها جهانی دیده شود، بلکه پسندیده شود.
پس میتوان دوباره گرد عنوان «پیام زنجان» جمع شد تا این پایگاه خبری، همانند نسخهی چاپیاش، به مرجعی خبری و تحلیلی معتبر در سطح استان تبدیل شود.
در این راستا، حتی یک کمک کوچک چون اطلاعرسانیِ آغاز به کار این پایگاه در کانالها و گروههای مجازی، بسیار ارزشمند خواهد بود.
یقین دارم بسیاری هستند که روزی خواننده یا نویسندهی «پیام زنجان» بودهاند و اکنون به هر دلیلی در زنجان یا حتی در ایران نیستند؛ اگر از وجود این پایگاه خبری باخبر شوند، حتماً استقبال خواهند کرد و برایشان تجدید خاطرهای شیرین خواهد بود.
سخن را با یک پیشنهاد به پایان میبرم که امیدوارم مفید باشد: در پایگاه خبری، بخشی به «تاریخچهی نسخههای چاپی پیام» اختصاص یابد و حداقل تصویر صفحه اول هر شماره، به ترتیب تاریخ انتشار، بارگذاری شود. و البته اگر این تصاویر با تحلیلی کوتاه از فضای سیاسی و اجتماعی آن روز و معرفی کارکنان و نویسندگانی که در آن شماره قلم زدهاند همراه شود، اثرگذارتر و خاطرهانگیزتر خواهد بود.
ان شاالله موفق باشید
نوشتم در این روزگار، تا بماند یادگار
