چرا حامیان دولت و مذاکره، اجازه تجمع خیابانی ندارند؟
سعید فقیهی*
اگر قرار است جامعه‌ای بر پایه گفت‌وگو، مشارکت و شنیدن صداهای مختلف اداره شود، چرا باید امکان تجمع مسالمت‌آمیز فقط برای یک دیدگاه فراهم باشد؟ در ماه های گذشته گزارش‌هایی از برگزاری مداوم و شبانه تجمع‌های مخالف توافق با آمریکا منتشر شده است؛ که حتی در برخی موارد با شعار علیه مسئولان دولت و دیپلمات های فعال در مذاکرات همراه بوده‌اند.
پرسش روشن این است: اگر مخالفان مذاکره و توافق می‌توانند در خیابان دیدگاه خود را بیان کنند، چرا موافقان مذاکره، تنش‌زدایی و توافق با آمریکا نیز نباید از همین حق برخوردار باشند؟ مگر حمایت از سیاست خارجی دولت، جرم یا تهدید علیه امنیت کشور است؟
تجمع مسالمت‌آمیز، اگر بدون خشونت و تخریب برگزار شود، نه تهدید بلکه بخشی از حیات سیاسی جامعه است. دولت نمی‌تواند از مردم انتظار داشته باشد در انتخابات از یک رویکرد سیاسی حمایت کنند، اما پس از انتخابات، همان شهروندان را از بیان علنی و مسالمت‌آمیز دیدگاهشان بازدارد.
حتی اگر دولت درباره امنیت یا نظم عمومی نگرانی دارد، راه‌حل منطقی، تأمین امنیت تجمع و تعیین چارچوب روشن و برابر برای همه است؛ نه اینکه یک جریان اقلیتی بتواند خیابان را در اختیار داشته باشد و جریان دیگرکه قطعا اکثریت مطلق مردم هستند از همان امکان محروم شوند.
اگر دولت پزشکیان واقعاً به گفت‌وگو و وفاق ملی باور دارد، باید اجازه دهد موافقان و مخالفان توافق، هر دو، صدای خود را در فضایی آرام و قانونی به جامعه برسانند. دموکراسی زمانی معنا دارد که حق اعتراض و حق حمایت، هر دو، به رسمیت شناخته شوند.
