….بازنشستگان عزیز بهخوبی به یاد دارند که سالها بیتوجهی به حقوق قانونی و مطالبات برحق این قشر زحمتکش، سرانجام آنان را به اعتراضات گسترده کشاند. این اعتراضات از سال ۱۴۰۰ با فراخوانهای سراسری و حضور جمعی بازنشستگان در مقابل ادارات تأمین اجتماعی، فرمانداریها و استانداریهای سراسر کشور رسمیت یافت و به یکی از مهمترین مطالبات اجتماعی تبدیل شد.
نتیجه این پیگیریها در سال ۱۴۰۲ تا حدودی نمایان شد و ۷۵ درصد از طرح متناسبسازی ۱۰۰ درصدی در احکام بازنشستگان لحاظ گردید، اما متأسفانه ۲۵ درصد باقیمانده همچنان پرداخت نشده و به مطالبهای معوق تبدیل شده است؛ مطالبهای که گویا هیچ اراده جدی برای تعیین تکلیف آن وجود ندارد. و البته گذر زمان آنرا به فراموشی میسپارد.
از سوی دیگر، طبق قوانین جاری کشور، همهساله حقوق بازنشستگان و مستمریبگیران افزایش مییابد. صندوقهای بازنشستگی کشوری و لشکری در همان ماه ابتدایی سال احکام جدید را صادر و افزایش حقوق را در فرودین ماه اعمال میکنند، اما بازنشستگان تأمین اجتماعی هر سال باید ماهها در انتظار بمانند و انتظار بکشند.
امسال نیز در حالی که تمامی حقوقبگیران صندوقهای دیگر احکام جدید و حقوق خود را دریافت کردهاند، بازنشستگان تأمین اجتماعی همچنان با حقوق سال گذشته روزگار میگذرانند.
این در حالی است که از ابتدای سال، هزینههای زندگی، اجارهبها، درمان، دارو و کالاهای اساسی چندین برابر افزایش یافته و فشار اقتصادی سنگینی بر دوش خانوادههای بازنشسته قرار گرفته و شرایط زندگی را سخت نموده است. آیا مسئولان ذیربط از این واقعیت بیاطلاع هستند؟ آیا نمیدانند که بازنشسته نیز مانند سایر اقشار جامعه باید هزینههای روزمره زندگی خود را تأمین کند؟
اگر افزایش حقوق، تکلیف قانونی است، چرا اجرای آن به اولویت نخست سازمان تأمین اجتماعی تبدیل نمیشود؟ چرا بازنشستگان باید ماهها منتظر دریافت حق قانونی خود بمانند؟ و چرا مسئولان با کمال آرامش، اعلام پرداخت افزایش حقوق در اواخر خردادماه را بهعنوان یک موفقیت مطرح میکنند، در حالی که این تأخیر، خسارت مستقیم به معیشت میلیونها بازنشسته وارد کرده است؟
سؤال اصلی اینجاست؛ بازنشسته تأمین اجتماعی که سالها حق بیمه پرداخت کرده، امروز برای مطالبه حقوق قانونی خود باید به کجا مراجعه کند؟ به چه کسی اعتراض کند؟ و از کدامین راهکار قانونی پیگیر مطالبات خود گردد؟
بازنشستگان تأمین اجتماعی نه صدقه میخواهند و نه امتیاز ویژه؛ آنان تنها خواهان اجرای قانون، پرداخت مطالبات معوقه، اجرای کامل متناسبسازی و احترام به کرامت انسانی خویش هستند. خواستهای که نه غیرقانونی است و نه غیرمنطقی، بلکه حداقل حقی است که سالها برای آن زحمت کشیدهاند.
ابهر – خرداد ۱۴۰۵
